ARAM TANIS

VERDEELD
28 JANUARI 2012

LEKKER TAFELEN
4 APRIL / 5 APRIL 2012

BOTOX
8 APRIL 2012

LOVE
15 APRIL 2012

ㅎTERUGBLIK
16 APRIL 2012

PAPPEN EN NATHOUDEN
18 APRIL 2012

DAMN YOU
19 APRIL 2012

KUNSTMATIG EINDE
20 APRIL 2012

HELP ONS
21 APRIL 2012

De eerste keer dat ik vanuit Korea naar Nederland ging is 32 jaar geleden.
Op weg naar een ander leven, een westers leven met nieuwe ouders en een onbekende toekomst in het vooruitzicht.

De mouwen moesten opgestroopt worden, alleen met de handen aan het huiswerk en het bureau komen, dus niet bijvoorbeeld aan je haar, gezicht of aan 'schone' spullen. Ik mocht niet zonder toestemming de kamer uitgaan en al helemaal niet naar beneden zonder eerst mijn handen gewassen te hebben. De lijst gaat nog wel even door en alle regels hadden zich in mijn hersenen vastgenageld. Er waren ook momenten dat ik beneden huiswerk maakte, maar daar waren de regels net zo streng. Ons tafelblad bestond uit
12 tegels in de breedte en 8 tegels in de lengte. Mijn huiswerk moest binnen 6 bij 4 tegels blijven. De grijze voeg tussen de tegels gaf de grens aan tot waar ik kon komen. De grens was gemakkelijk over te steken, maar geestelijk was het een heel ander verhaal.

Het doet me denken aan de grens tussen China en Noord-Korea. Op een bepaald stuk loopt er alleen een rustig riviertje. Geen wild waterbaan met een sterke stroming, gewoon een riviertje waar wij in de zomer lekker in zouden gaan zwemmen.
Een risico is er natuurlijk wel om de grens over te gaan. aan beide kanten staan soldaten klaar om te schieten mochten ze je zien.

De voeg van de tafel was net zo'n grens. Gemakkelijk over te gaan, maar als ik betrapt zou worden dan zou ik diep in de problemen zitten.

Nu gaan de inmiddels geen nieuwe ouders meer, mijn vriendin en ik terug naar mijn geboorteland. De 'onbekende' toekomst is ingevuld en heeft haar sporen achtergelaten.

Deze maand zal de relatie tussen Noord- en Zuid-Korea geen hele positieve impuls krijgen aangezien het Noorden een satellietlancering wilt doen. Het Zuiden denkt dat het een heimelijke test is van een langeafstandsraket.

Het is nu woensdag nacht. Ik zit in mijn hotelkamer die pal aan de Han rivier
staat in Seoul. Over een paar uur ga ik naar de grens met Noord-Korea, wat een fascinerende plek blijft.
Een Zuid- en Noord-Koreaan zien er niet anders uit, behalve misschien de kleding, maar verder moeilijk te onderscheiden. Het is een ras en oorspronkelijk ook een land en op de grens staan ze letterlijk gewapend oog in oog met elkaar, klaar om te doden wanneer nodig.

De enige plek waar je de grens mag oversteken zonder dat je gevangen wordt genomen is in een barak met een licht blauw dak. Hier is de wapenstilstand getekend. De barak is niet heel groot, maar groot genoeg om een grote tafel neer te zetten. de ene helft staat op Zuid-Koreaanse bodem en de andere helft op Noord-Koreaanse ...

Ik ben inmiddels een nacht verder en ben net naar de grens geweest.

Rock soldaten zijn soldaten met een groen uniform, een helm, zonnebril, zwarte handschoenen en ze staan ongelooflijk stil. Geen emotie zichtbaar in het gezicht, net een levend standbeeld.

De reden waarom deze mannen er zo uitzien en stilstaan is omdat zij letterlijk in het gezicht van de vijand kijken. Emotie is een teken van zwakte en dat kan altijd in je nadeel werken. Voor de helft verscholen achter een blauwe wand, mocht er iets gebeuren, dan kunnen ze meteen wegstappen achter de muur.

Het is alweer een tijdje geleden dat er hier op de grens schietpartijen zijn geweest, daar wordt nu ook alles aangedaan om dit te voorkomen. Mocht het in dit gebied escaleren, dan kan er zo een nieuwe Korea-oorlog uitbreken en een WO III is dan ook niet uitgesloten, dat werd me verzekerd door een Amerikaanse soldaat.

Inmiddels zit ik in Suwon, een stad even onder Seoul gelegen. Gisteren moest ik even naar een kliniek, ik werd doorverwezen naar een dermatoloog.

In de wachtruimte lag een boekje op een grote ronde houten tafel. Het boek was gevuld met portretfoto's; een foto van voor en er een van na een botox-behandelingen. In de wachtruimte zat een meisje van begin 20 die zenuwachtig naar zichzelf in de spiegel zat te kijken, die ging duidelijk ook wat laten doen. In de spiegel kijken, wegkijken en snel weer in de spiegel kijken was de handeling die ze veelvuldig uitvoerde. Ik werd er na een tijdje observeren zelf ook zenuwachtig van alsof ik elk moment zelf een naald in mijn gezicht zou krijgen.

Een ander meisje kwam de ruimte binnengelopen. Aan het zachtdoekje in haar hand, waar ze ook regelmatig haar gezicht mee af depte om het vocht wat op bepaalde punten eruit kwam weg te halen, kon ik zien dat ze net een botoxje achter de rug had. Ze was ook begin 20 en het was hard zoeken naar een rimpeltje. Het was de vraag of de botox daar de oorzaak van was of
dat er al weinig rimpel wren om mee te beginnen. Het wachtende meisje was nu aan de beurt.

Viel me trouwens op dat ik op weg naar Suwon regelmatig klinieken voor plastisch chirurgie zag waar de jonge meiden van tegenwoordig gek op zijn. De oog- en neuscorrecties gaan als warme broodjes over de toonbank.

Na Suwon ben ik naar Daegu gegaan. Eerst ingechecked bij mijn geplande hotel, wat bij aankomst een love motel bleek te zijn. Na eerst de kamer bekeken te hebben ben ik toch maar naar een hotel gegaan. De service bij het love motel was nihil, de scheuren in de kamer hadden ze proberen te bedekken met wat goudverf, de vlekken op het blauwe behang in het halletje naar de badkamer en de condooms op het bureau deden het ook niet voor me. Hierna ben ik ingechecked bij een vier of vijf sterren hotel.

Daegu was een leuke stad. Er liggen wat tempels in de buurt en een medicijnmarkt wat de twee dagen wel vult.

Inmiddels ben ik Gyeongju, de oude hoofdstad van Korea. Ga je naar het centrum, dan wordt je letterlijk omringt door de geschiedenis. Koninsgraven
liggen er overal waar je kijkt. Een heerlijke stad om te slenteren en je te omringen door het verleden en wanneer je genoeg hebt van de geschiedenis vervolg je je reis naar Busan.

Busan is een stad die me een beetje aan Hong Kong doet laten denken. Deze
stad is ook gedeeltelijk op een heuvel gebouwd en kent ook vele wolkenkrabbers en het klimaat is ook niet slecht.

Prachtige tempels verrijken deze stad, die vooral bekend staat om haar stranden en industriele haven.

Gisteren ben ik naar een grote vismarkt geweest waar de bestelde vis voor je neus wordt klaargemaakt, in andere woorden in mootjes wordt gehakt terwijll de vis nog naar lucht hapt.

Na verschillende steden in de afgelopen dagen bezocht te hebben krijg ik wel een breed beeld van wat Zuid-Korea allemaal te bieden heeft.

De afgelopen dagen werd ik gebombardeerd met nieuws over Noord-Korea. Zij zou een satelliet of proef voor een kernwapen uitvoeren. De eerste raket viel in de Gele Zee na 90 seconden en de tweede viel op eigen grond, kortom
het was een totaal fiasco, wat ook helaas door Noord-Korea toegegeven moest worden. Ze waren in een goede bui en hadden de internationale pers uitgenodigd om te komen naar Noord-Korea, maar waarschijnlijk niet eraan gedacht dat het hele plan letterlijk in duigen zou kunnen vallen.

Waren de reacties van Japan, Zuid-Korea en Amerika van te voren overdreven? De hele wereld wilt stabiliteit in de regio en laat daardoor Noord-Korea met van alles wegkomen of ze nu een marineschip laat zinken en een eiland bombardeerd. Waar ik me zorgen om maak is dat er een moment komt dat Noord-Korea daadwerkelijk een atoombom heeft en die ook nog kan laten landen in Zuid-Korea, Japan of zelfs Amerika. Na al deze jaren van nietsdoen, behalve wat VN-resoluties, moet er toch een moment komen van wat meer actie. Wat die actie inhoudt is gelukkig niet aan mij om te bepalen, maar ik denk dat pappen en nathouden niet het gewenste resultaat voor de wereld gaat opleveren, behalve dan voor Iran, waar Noord-Korea ook mee handelt.

Vandaag sloeg ik de krant open en in artikel stond een interview met een Zuid-Koreaanse politicus die vond dat de sancties tegen Noord-Korea bitter weinig hebben uitgehaald, maar wat er dan wel moest gebeuren bleef onduidelijk. Nog hardere sancties moesten er komen, maar welke?

China stuurt als straf geen Noord-Koreanen meer terug. China is boos en houdt zich voor straf aan de wet die ze zelf hebben ondertekent. In die wet staat dat er geen vluchtelingen worden teruggestuurd naar een land waar ze gemarteld en vermoord woorden. China hield zich daar nooit aan tot twee weken geleden. Helaas niet omdat ze doen wat juist is, maar omdat ze niet blij is dat Noord-Korea niet van te voren met China had overlegd dat ze twee raketten zou gaan afvuren en wanneer.

China en Noord-Korea zijn al lang bevriende naties, dus ze zullen het binnenkort wel weer bijleggen en dan kan China gewoon weer doorgaan met het schenden van de rechten van de Noord-Koreanen.

Vorig jaar pleegde nog o.a. 4 studenten zelfdoding, die aan de universiteit voor de kunsten studeerden en nu hebben er twee zelfdodingen plaatsgevonden. Een jongen van 14 die dagelijks werd getreiterd, seksueel lastig gevallen en gedwongen om in een bende te gaan door twee jongens van dezelfde leeftijd, maakte er een eind aan.
Een andere jongen was 22 en begaafd student op een top universiteit gespecialiseerd in wetenschap en techniek. Hij had in een afscheidsbriefje geschreven dat de passie voor zijn studie was verdwenen. In Azië en ook in Korea is de druk om te presteren hoog. Alleen met topcijfers kom je aan de top en maak je kans om een goed leven voor jezelf op te bouwen. In Korea is
zelfdoding de nummer 1 doodsoorzaak onder jongeren.

Er is nu een boek geschrevenover een Noord-Koreaan die uit Kamp-14 wist te ontsnappen. Dit op zich is al een hele prestatie omdat Kamp-14 het strengst bewaakt wordt. Deze man is het na zware martelingen en vernederingen toch gelukt. Ik schrijf man, maar na jaren zo vernederd te zijn is hij meer een dier geworden, wat hij zelf ook zegt. Alle menselijkheid wordt je ontnomen en het instinct om te overleven is altijd sterk geweest bij
dieren.

Helaas hebben de Noord-Koreaanse gevangenen geen prioriteit bij de VN. Het belang is niet duidelijk voor de andere landen, maar daarmee maken zij zich ook schuldig aan de schending van de mensenrechten. In Noord-Korea is geen olie en andere grondstoffen te vinden zoals in bijvoorbeeld Irak.
De dreiging van Noord-Korea valt ook wel mee nu duidelijk is dat de wapens nep waren die werden gepresenteerd tijdens de parade van afgelopen week.

De noodzaak is er niet en zolang die er niet is zullen de gevangenen in Noord-Korea aan zichzelf overgeleverd blijven.